Prachtige rondwandeling: Sint Pietersberg & ENCI-groeve (de MA3)

Het gebied rond de Sint Pietersberg is erg mooi, dat hebben we ondervonden toen we de laatste etappe van het Pieterpad liepen. Ik wilde hier graag nog eens wandelen, maar kon niemand vinden die mee wilde, omdat het zo ver reizen is.
Dus onlangs maar besloten om zelf een dagje op pad te gaan. Ik nam de trein van 8u (liefst wilde ik de trein van 7u nemen, maar dat werd wel erg vroeg opstaan voor mijn man, die me naar het station zou brengen).
Drie uur later kwam ik aan op de Sint Pietersberg. Ik kwam Pieterpad-wandelaars tegen, maar ook veel mensen die een rondwandeling aan het maken waren of die alleen voor het uitzichtpunt kwamen.

Omdat vorig jaar de trap naar de ENCI-Groeve gesloten was, en we daar toen met het Pieterpad niet naar beneden konden (iets wat we graag wilden), besloot ik om een kleine omweg naar het uitzichtpunt te maken. De trap is alweer een tijd open en dus hoog tijd om hier alsnog naar beneden te gaan.
Wat is dit mooi gemaakt! Na hier beneden even rondgekeken te hebben, ben ik weer naar boven gegaan en ben ik weer terug gelopen naar de MA3.
Al gauw moest ik een heel klein stukje naar beneden, maar er lagen allemaal losse stenen, waardoor ik bijna uitgleed. Gelukkig ging het nog net goed…

De route volgt een stuk van de GR5, óók een route wat me erg leuk lijkt om ooit te lopen. Ik liep verder en het werd al aardig warm. Ik kwam langs een weide met schapen en het leek erop dat de schapen het  warm hadden. Met z’n allen lagen ze in de schaduw van een boom.
De route heeft verschillende heuvels en dalen, soms moet je zelfs steil naar beneden of naar boven. Dan loopt de route langs de grens van België. In de verte zag ik een mooie hangbrug. Op sommige stukken van de routes is het druk en dan ineens weer rustig.
Als ik ruim over de helft van de route ben, gaat het pad steil naar beneden. Ook hier weer ligt het pad vol met losse stenen. Ik moet uitkijken dat ik niet weg glijdt of door mijn enkels ga. Blij dat het al een tijdje droog is en het pad nu niet modderig is.

Als ik van dit pad af kom, gaat de route verder langs de Maas. Hoewel het warm is, heb ik hier geen last van, zo langs het water. Verderop wel weer, zodra de route de Maas weer verlaat. Het pad gaat steil omhoog en ik begin aan mijn laatste flesje water. Als het goed is, kan ik het hier nog (net) mee redden, tot het eindpunt.
Na een steile klim is er een prachtig uitzicht op het plaatsje Sint Pieter, Maastricht en verder.
Het eind is al bijna in zicht, maar heb nog wel een paar hoogteverschillen. Als ik bij het eindpunt aan kom, zie ik dat de bus over 7 minuten er zal zijn. Ik besluit om ietsje sneller te lopen (gelukkig moet ik nu berg afwaarts), zodat ik nog net de bus kan halen.
In Maastricht aangekomen blijken er geen treinen te rijden tussen Maastricht en SIttard. Hoe lang dit gaat duren is nog onbekend. Ik besluit om (net als velen anderen) de bus te pakken. Ik ben op tijd bij de bus en ben blij dat ik een zitplek heb. Met een overvolle bus vertrekken we naar Sittard. De reis duurt nu een uur langer, maar wat heb ik genoten van deze prachtige en pittige wandeling!

Je kunt deze route starten bij de parkeerplaats van de Sint Pietersberg