Pieterpad: Leuth – Groesbeek (recensie)

Leuth – Groesbeek…we hadden een prachtige etappe voor de boeg; de Duivelsberg, heuvelachtig gebied én ook nog een stukje door Duitsland. Dit keer werden we het eerste stuk met de auto gebracht, om vervolgens later op de trein te stappen. Onze man moest namelijk ergens zijn en kon ons daar op de trein zetten. Dat scheelde weer een extra ritje met de bus én een stuk met de trein.

Zodra we in Nijmegen met de bus vertrokken (op weg naar Leuth), merkten we al direct dat het hier heuvelachtig is. We reden met de bus omhoog en zagen hoogteverschillen die we hier thuis nooit zien.
Eenmaal in Leuth aangekomen, liepen we richting Zyfflich te Duitsland. De grens wordt ‘gemarkeerd’ met een brug, welke precies op de grens schijnt te staan.
We staken het water over en bevonden ons in Duitsland. Al gauw liepen we Zyfflich binnen en niet veel later zagen we in de verte de Duivelsberg liggen. Een eind verderop kwamen we bij het Wylermeer. Een wandelaar vertelde ons enthousiast dat hij vroeger altijd in het Wylermeer zwom.  Nadat we het Wylermeer overgestoken zijn, waren we weer in Nederland. Al gauw kwamen we uit bij de voet van de Duivelsberg. Er volgde een stevige klim. Bovenop de Duivelsberg lijkt een uitzichtpunt te zijn, maar veel van de wijde omgeving is er niet te zien, door de enorme boomgroei.
Bovenop de Duivelsberg staat Pannenkoekenrestaurant De DuivelsbergZin in een pannenkoek hebben we dit keer niet, maar des te meer hebben we – na de zware klim – zin in een ijsje. We nemen plaats op het terras en bestuderen de ijskaart… (klik hier voor ons verslag/recensie over dit pannenkoekenrestaurant)

Na heerlijk gesmuld te hebben, vervolgen we onze weg. Een eindje verder moeten we wederom een pad nemen wat stevig omhoog gaat, dit keer is het echter een klein stukje. Maar weer verderop moeten we letterlijk steil naar beneden. Voordat we deze steile weg naar beneden nemen, kijken we eerst welke weg we het beste kunnen nemen. Ik besluit om het stuk pad te nemen, waar het minste kuilen en boomwortels liggen. Onze zoon besluit het avontuurlijkere gedeelte te nemen: het gedeelte met meer obstakels (boomwortels en kuilen).
Inmiddels voelen we het best wel in onze benen, dat we dit keer een route hebben met veel hoogteverschillen. Dat merken we vooral als we een sterk stijgend pad op moeten, welke bezaaid ligt met grote oneffen stenen. Tot slot lopen we nog over een akkerweg en zien we Groesbeek al liggen. Even voordat we de bewoonde wereld bereiken, lopen we nog door een gebied met loslopende schapen. Prachtig om te zien hoe de lammetjes door de velden drentelen!
Niet veel later zijn we bij de bushalte. De bussen rijden elk kwartier, dus we hoeven niet lang op de bus te wachten. Wat hebben we genoten van deze prachtig route!