Pieterpad Grubbenvorst – Venlo

Het belooft een prachtige zonnige dag te worden en ik heb zin om te wandelen. Omdat ik nog een NS-Dagkaart heb, besluit ik dit keer om alleen af te reizen naar Limburg, terwijl de kinderen op school zitten. Ik ga deze route nog een andere keer met onze zoon lopen.
Ik reis met de bus naar Velden en loop richting Grubbenvorst. Vlak voordat ik het pontje nader, ga ik linksaf. Grubbenvorst hebben we immers al gehad en vandaag vervolg ik de weg naar Venlo.

Via een rustige akkerweg loop ik richting een fabriekscomplex. Na  deze fabriekscomplex  gaat het pad al gauw via een klaphek de Maascorridor op. Ik weet dat hier Schotse Hooglanders lopen en heb me van tevoren voorgenomen, dat ik er – ondanks mijn angst voor die beesten – gewoon langs ga. Die beesten doen immers meestal niets…
Maar nog voordat ik bij het klaphek ben, hoor ik een hard geloei. Ik kijk en zie en hoor een Schotse Hooglander luid loeien. Ze lijkt ergens naar te kijken, maar ik zie zo niet wat. Voordat ik langs die luid loeiende koe ga, wil ik eerst weten waarom ze zo hard loeit. Dan zie ik ineens waarnaar de koe kijkt; er ligt iets zwarts in het weiland. Ik denk dat het een hond is, maar waarom blijft die hond dan zo stil liggen en blaft hij niet? Ik besluit in te zoomen met mijn camera en zie dan dat het een kalfje is, die zich helemaal niet beweegt.
Hij heeft zijn kop wel overeind, maar verder zie ik niets bewegen, zelfs zijn kop niet…

Ik kijk het nog even aan en twijfel of ik er wel langs durf én wil gaan. Ik had me immers van tevoren voorgenomen om wel langs die beesten te gaan. Mijn verstand zegt dat ik er gewoon NIET langs moet gaan, zeker niet omdat het waarschijnlijk moeder-koe is die om één of andere reden loeit tegen haar kalfje en het pad precies tussen hun in loopt en ik ook geen kans zie om er met een hele grote boog omheen te lopen.

Enigszins balend, neem ik de alternatieve route voor als het hoog water is. Voordeel is dat ik nu niet langs de grote grazers hoef. Inmiddels heb ik mijn jas uitgedaan, maar eenmaal op de dijk langs de Maas, waait er toch wel een harde koude wind. Dus toch maar weer de jas aan.

Als ik door het centrum van Venlo loop, wil ik de muurschildering zien. Omdat ik weet dat die zich ergens rechts van me moet staan, let ik goed op. Hierdoor zie ik hem, maar als ik niet had geweten dat hij aan de rechterkant moest staan, had ik hem vast en zeker gemist. Dit omdat deze muurschilderen in een zijstraatje staat.
Niet veel later ben ik op het station. Nog een kwartiertje wachten en dan komt de trein.