Pieterpad Terblijt – Sint Pietersberg (recensie)

De ‘finale’ van het Pieterpad, maar wij hebben nog een paar etappes hiervoor te gaan. Omdat we tijdens onze vakantie dichtbij waren, besloten we om alvast het laatste stuk te lopen, omdat dit veel – heel veel – reistijd scheelt.

We begonnen in Terblijt. Al gauw liepen we over een heel modderig pad. Het boekje gaf al aan dat het hier erg modderig kon zijn en dat bleek ook wel… Onze schoenen bleven dus niet schoon, maar gelukkig hielden we wel droge voeten 🙂
Later liepen we langs prachtige mergelgroeven. Schitterend om dit te zien! In de verte zien we Maastricht al liggen. Het is duidelijk dat we met de laatste kilometers van het Pieterpad bezig zijn. Van het rustige ‘platteland’, komen we terecht in het drukke Maastricht. Toch is wandelen in de rust, meer aan ons besteed.
Hoe dichter we bij de St Pietersberg komen, hoe meer toeristen we zien, die ook die kant op gaan. Het is even klimmen, maar dan zijn we eindelijk bij de St Pietersberg. Er wacht ons een zeer aangename verrassing: een schaapsherder met een kudde schapen loopt bij het fort. We staan letterlijk tussen de schapen! Wat een finale! Tenminste, zo voelt het voor ons wel!

Terwijl we genieten van het ‘spektakel’, wachten we hier op mijn man en dochter. Samen gaan we namelijk het laatste stuk van het Pieterpad lopen: de rondwandeling op de St Pietersberg. Wat een geweldig mooi uitzicht en wat kunnen we door het mooie weer, ver kijken!

Tot slot komen we bij het eindpunt (of beginpunt) aan van het Pieterpad. Wat is dit eindpunt mooi geworden!!! Het uitzichtpunt (hangend boven de groeve) is echt een finale-eindpunt geworden! Hier krijg je echt het gevoel van “Yes! Ik heb 498km volbracht en helemaal van Noord naar Zuid gelopen”
Zo voelde het ook voor ons, alhoewel we nog een kleine 100km moeten lopen van het Pieterpad. Maar dit eindpunt dat is echt geweldig mooi! En misschien wel het mooiste gedeelte van heel het Pieterpad!

Pieterpad: Rondwandeling Heijen

Op de laatste dag voor de zomervakantie, waren de kinderen om 12u vrij en dus besloten we deze dag leuk te beginnen. Direct uit school reden we naar Heijen en parkeerden we bij Center Parcs. Daar haalden we eerst onze kaartjes op voor de Jungle Dome, waarna we met een rondwandeling van het Pieterpad begonnen. Van te voren had ik bekeken, hoe we zoveel mogelijk van het Pieterpad mee konden nemen, om vervolgens weer terug naar Center Parcs te lopen.

Het was warm en de kinderen konden niet wachten tot we bij de Jungle Dome waren. De wandeling leek voor hun dan ook lang te duren, maar toen we eenmaal aan de achterkant van het park stonden, viel de wandeling toch wel mee. Echter stuitten we hier op een probleem: we stonden dan wel voor een ingang van Center Parcs, maar er zat een hek met slot voor. Je kon er alleen in met een sleutel, en die hadden we natuurlijk niet. Dat betekende dat we zeker een half uur om zou moeten lopen, om bij de hoofdingang van Center Parcs te komen. En daar hadden we nou net geen zin in.
Maar dáár kwam onze oplossing: een vrouw op een fiets reed vanaf het park naar het hek. Vol verwachting keken we wat ze ging doen. En jawel hoor: ze pakte een sleutel en opende het hek! Yes! We hoefden ons niet te bedenken en vroegen als we naar binnen mochten, zodat we niet om hoefden te lopen. Ze was zo aardig om ons er door te laten. Dus bij deze: héél veel dank, want dit scheelde ons een half uur lopen!

Hier eindigde onze etappe dus voor vandaag en genoten we de rest van de dag van Jungle Dome!

Pieterpad Tolkamer – Millingen a/d Rijn (verslag)

Dit keer een kleine etappe van zo’n 6km, omdat onze dochter ook mee liep. Vanaf Arnhem CS moesten we een uur met de bus naar Tolkamer reizen. In Tolkamer aangekomen. Al snel liepen we over de dijk en langs de vluchthaven. Niet veel later moesten we via een overstapje naar de uiterwaard. Meestal vinden we zulke overstapjes leuk, maar dit keer vonden mijn dochter en ikzelf het wat minder leuk: we moesten namelijk over het prikkeldraad heen. Over een gedeelte van het prikkeldraad zat dan wel een soort koker, maar echt breed was deze bescherming niet…
Ik gedachten zag ik hoe mijn moeder vroeger altijd over hekjes klom en hoe we daar altijd om moesten lachen. Maar nu ging ik er geloof ik net zo over als mijn moeder destijds….tja, ook ik wordt oud…

Via de uiterwaard lopen we langs een paar grazende koeien. Na ruim 600m moeten we de dijk weer op, door over een hek te klimmen. We gaan over een bijzondere brug en niet veel later stuitten we op een strandje met een aantal speeltoestellen.
Hier kunnen we natuurlijk niet zomaar langs lopen. Dus besluiten we dat we de veerboot van 11u niet nemen, maar dat we de veerboot van 12u proberen te nemen.
De kids vermaakten zich volop; eerst even op de speeltoestellen, maar al gauw gingen ze naar het meer. De een ging schelpjes zoeken en de ander ging het water in; eerst voorzichtig met alleen de voeten, maar al gauw verder en verder. Het duurde niet lang of nummer één was nat. Niet veel later ging ook nummer twee het water in.
En dan ben ik blij dat ik (bijna) altijd reservekleding bij me heb. Ik hoefde me niet druk te maken over dat hun kleding nat zouden worden en de kids genoten volop van het water.
Na een tijd gespeeld te hebben in het meer, was het tijd om droge kleren aan te doen en in elk geval de voeten zo goed als mogelijk droog te maken, om blaren te voorkomen.

Na een kwartiertje lopen, kwamen we aan bij de veerboot. Vanwege het mooie weer, bleek dat de veerboot helemaal niet maar 1x per uur vaarde, maar dat hij continu heen en weer vaarde. Als we dat hadden geweten, dan hadden we nog wat langer van het water genoten. Maar ach, de kids hadden al een tijd van het water genoten en we hadden nog een lange terugreis voor de boeg.
Vooraf had ik gezien dat er in Millingen a/d Rijn een leuk speelplaatsje was, waar we zo goed als langskwamen. Het leek me leuk om hier nog even met de kinderen heen te gaan. Maar toen wist ik nog niet dat we een heel leuk meertje tegen zouden komen. Dus heb ik niks over dit speelplaatsje gezegd, en zijn we richting de bus gelopen.
Vlak bij de bus liepen we nog langs IJssalon Eigenwijs , waar we een heerlijk ijsje mét een bijzonder koekje (chocola met spikkels) om de rand aten. Een mooie afsluiter, alvorens we weer begonnen met de terugreis!

Pieterpad Millingen a/d Rijn – Leuth (recensie)

Dit keer een wandeling met het hele gezin. Nou ja, voor de helft van de route dan. Onze zoon en ik begonnen in Leuth en liepen richting Millingen a/d Rijn. Mijn man en onze dochter parkeerden de auto in Millingen a/d Rijn en liepen vervolgens onze kant op. En vanaf waar we elkaar tegen kwamen, liepen we gezamenlijk terug naar de auto.

Omdat we een walkie-talkie bij ons hadden, konden we over en weer met elkaar praten en dus was het van “Waar zijn jullie nu?”….”Wat zeg je?”…..”Mama is in Nederland en ik ben in Duitsland!” (want hoe leuk is het als je op de grens loopt, als de één in Nederland staat/loopt en de ander een halve meter verderop staat/loopt en in Duitsland is.)

Al gauw zagen onze zoon ik drie ooievaars in hun nest. Een buurtbewoner vertelde dat het drie jonkies waren. In onze ogen waren ze best groot, dus benieuwd hoe jong ze dan waren…
We liepen verder en kwamen langs De Plezenburg, een terpboerderij uit 1810. Het leek alsof het pand leeg stond en kwam een beetje spookachtig over. We liepen veelal op/langs de grens, iets wat de wandeling extra bijzonder maakt.
Bij camping Zeelandsche Hof lette ik even niet goed op en las ‘..de toegangsweg van de boerderij…’. We gingen de toegangsweg v/d boerderij/camping op en liepen door het gras naar achteren. Daar vermoedde ik dat we niet goed liepen, er waren geen markeringen meer. Dus maar weer terug en kijken waar we verkeerd waren gelopen.
Het bleek dat een betonpad naar links, ook al een toegangsweg naar de boerderij was en die moesten we dus hebben.

Niet veel later zagen we mijn man en dochter lopen, vanaf daar liepen we met z’n vieren naar Millingen a/d Rijn. In Millingen aangekomen, gingen we naar een speeltuin, waar het net een groot feest was, omdat de speeltuin 10 jaar bestond…

Speeltuin ‘Steense Gemeente’ – Millingen a/d Rijn (recensie)

Speeltuin ‘Steense Gemeente’ in Millingen a/d Rijn is een grote (en gratis) speeltuin, welke draait met vrijwilligers. Om de speeltuin heen, staat een hoog hek, zodat kinderen veilig in de speeltuin kunnen spelen. Ouders kunnen hierdoor desgewenst op het terras zitten, terwijl de kinderen heerlijk spelen.

Wij hadden op internet gezien dat deze leuke speelplaats, vlak langs het Pieterpad lag. En dus besloten we om na de wandeling, hier nog even langs te gaan. We vielen met onze neus in de boter, want het bleek dat er net een groot feest was, omdat de speeltuin 10 jaar bestaat.

De kinderen kregen bij binnenkomst een knipkaart, waarmee ze drinken, een zakje snoep, een klein cadeautje en een bellenblaas  konden ophalen. Wat een grote verrassing!

Maar eerst gingen ze volop klimmen en klauteren, de kabelbaan en op de springkussen. Er is genoeg te doen voor de allerkleinsten tot voor kinderen van ongeveer 12 jaar oud. Zelf vond ik de zandbak met water erg leuk. Een paar kinderen waren hier ook druk aan het werk om het water met zand proberen tegen te houden. Erg leuk om te zien!

Terwijl de kinderen aan het spelen waren, kregen alle bezoekers ook nog taart aangeboden. Daar zeggen wij geen nee tegen natuurlijk!
Na zo’n 1,5 uur gespeeld te hebben, besloten we weer terug naar huis te gaan.

Goed om te weten is dat bij de uitgang een ‘brievenbus’ staat, voor een vrijwillige bijdrage, zodat de speeltuin onderhouden kan worden.
Speeltuin ‘Steense Gemeente’
Steenstraat 5
Millingen a/d Rijn

 

Pieterpad: Leuth – Groesbeek (recensie)

Leuth – Groesbeek…we hadden een prachtige etappe voor de boeg; de Duivelsberg, heuvelachtig gebied én ook nog een stukje door Duitsland. Dit keer werden we het eerste stuk met de auto gebracht, om vervolgens later op de trein te stappen. Onze man moest namelijk ergens zijn en kon ons daar op de trein zetten. Dat scheelde weer een extra ritje met de bus én een stuk met de trein.

Zodra we in Nijmegen met de bus vertrokken (op weg naar Leuth), merkten we al direct dat het hier heuvelachtig is. We reden met de bus omhoog en zagen hoogteverschillen die we hier thuis nooit zien.
Eenmaal in Leuth aangekomen, liepen we richting Zyfflich te Duitsland. De grens wordt ‘gemarkeerd’ met een brug, welke precies op de grens schijnt te staan.
We staken het water over en bevonden ons in Duitsland. Al gauw liepen we Zyfflich binnen en niet veel later zagen we in de verte de Duivelsberg liggen. Een eind verderop kwamen we bij het Wylermeer. Een wandelaar vertelde ons enthousiast dat hij vroeger altijd in het Wylermeer zwom.  Nadat we het Wylermeer overgestoken zijn, waren we weer in Nederland. Al gauw kwamen we uit bij de voet van de Duivelsberg. Er volgde een stevige klim. Bovenop de Duivelsberg lijkt een uitzichtpunt te zijn, maar veel van de wijde omgeving is er niet te zien, door de enorme boomgroei.
Bovenop de Duivelsberg staat Pannenkoekenrestaurant De DuivelsbergZin in een pannenkoek hebben we dit keer niet, maar des te meer hebben we – na de zware klim – zin in een ijsje. We nemen plaats op het terras en bestuderen de ijskaart… (klik hier voor ons verslag/recensie over dit pannenkoekenrestaurant)

Na heerlijk gesmuld te hebben, vervolgen we onze weg. Een eindje verder moeten we wederom een pad nemen wat stevig omhoog gaat, dit keer is het echter een klein stukje. Maar weer verderop moeten we letterlijk steil naar beneden. Voordat we deze steile weg naar beneden nemen, kijken we eerst welke weg we het beste kunnen nemen. Ik besluit om het stuk pad te nemen, waar het minste kuilen en boomwortels liggen. Onze zoon besluit het avontuurlijkere gedeelte te nemen: het gedeelte met meer obstakels (boomwortels en kuilen).
Inmiddels voelen we het best wel in onze benen, dat we dit keer een route hebben met veel hoogteverschillen. Dat merken we vooral als we een sterk stijgend pad op moeten, welke bezaaid ligt met grote oneffen stenen. Tot slot lopen we nog over een akkerweg en zien we Groesbeek al liggen. Even voordat we de bewoonde wereld bereiken, lopen we nog door een gebied met loslopende schapen. Prachtig om te zien hoe de lammetjes door de velden drentelen!
Niet veel later zijn we bij de bushalte. De bussen rijden elk kwartier, dus we hoeven niet lang op de bus te wachten. Wat hebben we genoten van deze prachtig route!

Pieterpad Rolde – Papenvoort (verslag)

Deel 1 van het Pieterpad is een beetje kriskras gegaan, omdat niet overal op zondag (geregeld) bussen reden en omdat we de ene keer dichter bij huis wilden wandelden dan de andere keer. Maar dit is de laatste etappe die we nog moesten lopen van deel 1 en dus lijkt het voor ons gevoel alsof we met deze etappe ineens een héél stuk verder zijn met het Pieterpad. Immers kunnen we nu zeggen: we zijn al helemaal van Pieterburen naar Gaanderen (van deel 2) gelopen en dat is maar liefst 264 km (+ nog een etappe bij Hoch Elten)…

We begonnen dit keer voor ons doen laat. We wilden namelijk beginnen in Papenvoort, omdat de bus hier op zaterdag maar 1x per twee uur rijdt. En dus zorgden we dat we vanaf Assen de eerste bus naar Papenvoort hadden, wat betekende dat we pas om 11.30u begonnen met onze wandeling.
We waren nog maar net een paar km op pad, of we werden belaagd door mega veel vreemde vliegen. Vliegen die wijzelf nog nooit eerder hadden gezien, maar die waarschijnlijk af kwamen op de akker naast ons, want zodra we deze akker voorbij waren, zagen we deze vliegen ook niet meer…

Op een gegeven moment moesten we via een overstapje het grasland ingaan. Zulke overstapjes blijven leuk. We volgden een smal pad en kwamen uit bij het Andersche Diep. Hier moesten we over het water heen. Er lag een touw om het water ‘makkelijker’ te kunnen oversteken. Maar omdat het touw zo laag ligt, was dit touw niet echt praktisch. Veel makkelijker wss het om er gewoon overheen proberen te springen….
(voor degenen die niet over het water willen/kunnen is er een mogelijkheid om iets verderop een bruggetje te nemen…maar dat hebben wij uiteraard niet gedaan. Wij zijn sportief over het water gegaan)

Hierna volgden nog een paar overstapjes en al gauw zagen we in de verte Rolde liggen. Tot slot kwamen we uit bij de hunebedden. Nog een klein stukje voordat we bij de bushalte aankwamen. We moesten nog 30 minuten wachten voordat de bus kwam, dus hadden we nog tijd voor een ijsje…

Pieterpad Sleen – Schoonoord (verslag)

Dit keer op pad met onze zoon én dochter. Een kleine etappe van 7km, omdat we de rest eromheen al gelopen hebben én omdat we na de wandeling nog een buitenrit zouden maken bij Recreatiecentrum Rijmaaran.

Omdat we de buitenrit om 11u hadden, besloten we om al heel vroeg van huis te gaan. We zagen onderweg de zon opkomen. Tegen 8.30u begonnen we met de wandeling. Het zonnetje scheen heerlijk en onderweg zagen we zelfs 6 ooievaars die in het veld stonden. Na zo’n 3km betrok de lucht behoorlijk. We voelden de eerste spetters en gezien hoe donker de lucht eruit zag, besloten onze regenkleding alvast aan te doen. Eén van de poncho’s (die al tijden ongebruikt in de kast heeft gelegen) bleek zo’n beetje vergaard te zijn, want toen ik die aan wilde doen, scheurde hij doormidden (en nee, dat was niet zo’n weggooi-poncho van 50 cent…). De kids hadden gelukkig wel goede regenkleding bij zich en ik pakte – ondanks de harde wind – toch maar een paraplu uit de tas. Vijf minuten regende het keihard en dit met de harde wind erbij, maakte het echt eventjes heel onaangenaam. Omdat we bijna bij de bosrand waren, opperde ik om snel door te lopen, zodat we even verderop ook wat beschutting van de bomen zouden hebben. Maar nog voordat we bij het bos waren, stopte het met regenen en al gauw hadden we weer een helderblauwe lucht!

De regenkleding kon weer opgeborgen worden en we liepen verder. We kwamen o.a. langs een vliegtuigmonument en de Galgenberg. Niet veel later waren we bij ons eindpunt en verlieten we het Pieterpad. We zagen Recreatiecentrum Rijmaaran al liggen, waar we even konden rusten en drinken, om vervolgens op de pony’s en het paard te stappen! (klik hier voor ons verslag over deze buitenrit)

Pieterpad Rheeze – Ommen (verslag)

In de voorjaarsvakantie probeerden we de laatste 3 stukjes Pieterpad te lopen, die we nog niet hadden gedaan van deel 1. Toen we met de trein aankwamen op station Mariënberg, moesten we nog 20 minuten wachten op de buurtbus, die ons naar het beginpunt – De Sprookjescamping – zou brengen. We stonden een paar minuten in de kou, toen de buurtbus eraan kwam rijden. De chauffeur vroeg – vanwege de kou – of we alvast wilden instappen. We maakten dus een extra rondje (de andere kant op) met de bus, alvorens we naar De Sprookjescamping reden. Wat waren we blij met dit aanbod. Dat scheelde ons 20 minuten wachten in de kou!
Toen we bij  De Sprookjescamping aankwamen, ging onze zoon eerst nog even ‘free-runnen’ bij de speeltoestellen, gingen we nog even naar de wc en haalden we nog even wat lekkers voor onderweg (hadden we natuurlijk ook al bij ons, maar was een extraatje).

En toen was het tijd om op pad te gaan. Het was aardig koud, maar zodra we het bos in liepen, voelde het gelijk al een stuk aangenamer aan. Wat voor ons het mooiste stukje was van deze etappe was, was de stuw bij Junne.
Wat ook een aangename verrassing was, was bij Stegeren, waar een picknickbank stond met een koelbox ernaast. Hier zaten diverse yoghurtjes, kaasjes en frisdrank in. Ook dit keer kon je het geld in een kluisje (welke vast zat aan de picknicktafel) stoppen. Super dat je zulke leuke en gastvrije rustpunten tegenkomt op het Pieterpad!

Na zo’n 16km kwamen we aan bij Station Ommen, waar we niet meer lang op de trein hoefden te wachten. We waren dit keer lekker op tijd thuis, waar we op zich best blij mee waren, want de volgende dag zouden we ook weer een etappe van het Pieterpad gaan lopen….

Pieterpad ‘t Peeske te Beek – Tolkamer (verslag)

Dit keer hadden we een prachtige wandeling in het vooruitzicht: beetje heuvelachtig, de Hulzenberg met uitzichttoren en de Eltenerberg. Daarnaast hadden we al veel zin om halverwege, bij Pannekoekenhuys Hoch-Elten lekker te gaan eten.

Vanaf station Wehl moesten we met de buurtbus naar Beek. Op de kaart hadden we gezien dat we bij bushalte ‘t Peeske uit moesten stappen en vanaf daar zouden we nog ongeveer 1 km  lopen naar onze startpunt van vandaag. Daar aangekomen stelde de buschauffeur voor om ons bij het startpunt af te zetten. Nou super zeg, wat een service!

Bij het startpunt aangekomen, bedankten we de chauffeur en gingen we op pad. Al gauw ging het pad omhoog en na een tijdje kwamen we bij de uitzichttoren aan op de Hulzenberg. Ik moest eerst even wat water drinken, alvorens de toren te beklimmen, maar onze zoon rende zowat naar boven. Boven aangekomen hadden we een prachtig uitzicht. Even genieten van het uitzicht en weer verder richting Hoch-Elten.

We dalen af en zien in de verte al de toren van Elten. Als we over een viaduct gaan, steken we de grens over en zijn we in Duitsland. Het lijkt wel vakantie 🙂
Vlak voor Elten lopen we een klein stukje samen met het Blote Voetenpad. Deze route is 3,5km lang, voor ons teveel om er bij te doen en laten het Blote Voetenpad dan ook voor wat het is.

En dan lopen we Elten binnen. De geur van pannenkoeken komt ons al tegemoet, dus we krijgen nu echt wel trek. We gaan naar Pannekoekhuys Hoch-Elten en genieten van een heerlijke bord poffertjes met ijs, chocoladesaus en slagroom… (lees hier onze ervaring met Pannekoekhuys Hoch Elten).

Met een volle buik trekken we verder en dalen we via een prachtig smal en vrij stijl paadje af. Eenmaal uit het bos waait het behoorlijk en is het een stuk frisser. Niet veel later lopen we Nederland weer binnen. Een eind verder lopen we over de Spijkse Dijk langs de Boven Rijn richting Tolkamer. Daar aangekomen hoeven we niet meer lang te wachten op de bus. Wat hebben we genoten van deze prachtige route!