Pieterpad Swolgen – Grubbenvorst

Het einde van het Pieterpad nadert…na vandaag nog maar zo’n 50km lopen en dan hebben we helemaal van Noord naar Zuid gelopen. Aan de ene kant ontzettend leuk én vooral heel goed van onze zoon, dat hij de bijna 500km wandelroute heeft gedaan in iets meer dan 2 jaar. Maar aan de andere kant ook jammer dat het einde nadert van ‘ons’ Pieterpad.

Vandaag heerlijk zonnig weer en dus tijd voor een prachtige route door het Schuitwater. Dit keer met drie kinderen en dat door moerasgebied… Extra schoenen én kleding liggen voor de zekerheid klaar in de auto…
We lopen direct het bos in en komen al gauw uit bij het Schuitwater. Wat een prachtig gebied! Als we links van ons een vlonderpad zien, besluiten we om hier even van het Pieterpad af te gaan en gaan het vlonderpad over, om daarna weer terug te keren naar het Pieterpad.

Als we de Horsterweg oversteken besluiten we om aan de andere kant van het water te lopen, dan dat het Pieterpad gaat. Dit omdat we weten dat we hier over een lange steiger langs het water kunnen lopen. En dat is voor ons veel leuker dan het pad aan de andere kant van het water.
De kinderen genieten volop van het wandelen, de vlonderpaadjes, het modderige pad  en uiteindelijk als verrassing; het pontje. We gaan het pontje op, maar gaan ook direct weer terug met het pontje. De auto staat namelijk in Grubbenvorst.
Weer terug in het centrum van Grubbenvorst, besluiten we een ijsje te eten bij IJssalon Clevers. Ik had namelijk meerdere malen gelezen dat als je in Grubbenvorst komt, je hier zeker een stop moet maken. Het ijs is echt heerlijk! Misschien leuk om te weten dat IJssalon Clevers onlangs de derde plaats heeft gewonnen met ‘Beste IJssalon 2018’. Na het heerlijke ijs gaan we keren we weer terug naar huis. Het was erg leuk en gezellig met de drie kids!

Pieterpad Vierlingsbeek – Swolgen

Dit keer van Vierlingsbeek naar Swolgen. We zetten de auto neer bij Station Vierlingsbeek en lopen richting Swolgen. Al gauw lopen we langs het oude Kasteel Makken, waarvan alleen nog de restanten van de wagenschuur met de speklagen in de muur te zien zijn. De rest van het gebouw werd in 1806 gesloopt.

Dan komen we langs een opvallend mooi rustpunt voor een ‘Pieterpauze’. Compleet met kopjes. Wat een prachtig kunstwerk! En je kunt er ook nog echt zitten ook!
Het pad loopt een stuk langs het spoor en dan komen we bij het prachtige gebied  van de Boschhuizer Bergen. We volgen een gedeelte de witte paaltjes. Het begint erg donker te worden en de verwachtte vele regen blijkt eerder te komen dan verwacht. We besluiten om de wandeling in te korten en lopen naar station Venray.
Eenmaal op het station gearriveerd begint het te hozen en blijft het regenen. We lopen wel vaker met regen, maar dit keer waren we toch wel heel erg blij dat we de route ingekort hadden…

Pieterpad Sittard – Susteren

Dit keer een route van station naar station. Best wel lekker om maar een klein stukje met de trein te hoeven, zonder ook nog een (lange) busrit erbij. We zetten de auto bij station Susteren neer en hadden geluk; de trein bleek binnen enkele minuten te komen. Dus snel inchecken en daar kwam de trein al aan…

Na een paar minuten waren we in Sittard. Even een klein stukje door de stad, om op de route te komen. Na zo’n 4km gaan we de grens over en lopen al gauw door het Duitse plaatsje Millen. Als we het dorpje uitlopen, lopen we precies over de grens richting Isenbruch en later richting Schalbruch.

Het is behoorlijk koud, dus we eten ons brood tijdens het lopen op. We zien het nu niet zitten om in deze kou stil te zitten. Maar met 10km lopen, is een rust ook niet echt nodig.

Na Schalbruch zijn we al weer gauw in Nederland en komen we bij het Smalste stukje van Nederland uit. Het oogt niet bijzonder, maar het is zeker wel leuk om te weten dat je daar op het smalste stukje van Nederland loopt. Niet veel later gaan we van de route af, om naar station Susteren te lopen. Wat hebben we – ondanks de kou – weer heerlijk gewandeld. En het blijft extra leuk om tijdens het Pieterpad ook zo nu en dan door Duitsland te lopen!

Pieterpad : Rondwandeling bij ‘t Quin te Afferden

We hadden eerder vanwege de afstand die we eerder wilden lopen, zo’n 5km nog niet gelopen van het Pieterpad bij Afferden. Het is vakantie en heerlijk zonnig weer, dus tijd om dit stukje alsnog te doen.

Dit keer liep ik niet alleen met onze zoon, maar ging onze dochter, een nichtje en mijn zus mee met de wandeling. Thuis had ik met toeval gezien dat er in Afferden – vlak bij het Pieterpad – een uitkijktoren was. Je moest hiervoor zo’n 800m van het Pieterpad af. Zeker de moeite waard om hiervoor een stukje om te lopen.

Maar ik was op de computer nog even verder aan het zoeken en kwam toen een rondwandeling tegen van 6,5km. Deze rondwandeling (Rivierduinenroute) komt langs de uitzichttoren én volgt een gedeelte van het Pieterpad. We besloten om deze rondwandeling te volgen, zodat we niet meer met de bus hoefden.

De paarse paaltjes stonden goed aangegeven. We liepen door het bos en na zo’n 3km kwamen we aan bij de uitzichttoren. Je hebt hier een prachtig uitzicht, ik vind het zelf jammer dat over deze uitzichttoren niets staat vermeld in het Pieterpadboekje. Ik denk dat veel wandelaars graag zo’n 1,5km in totaal willen omlopen, om toch een bezoekje te brengen aan deze uitzichttoren.

De kinderen genoten van het rennen en rollen van de berg af en er weer tegenop klimmen. Langzaamaan kwamen hun broeken en jassen er steeds zwarter uit te zien. Maar wat hadden ze een lol!

In dit gebied grazen geitenbokken en schotse hooglanders. De geitenbokken hebben we wel gehoord (ergens in een dicht begroeid bos), maar konden we niet zien. Verderop moesten we langs de schotse hooglanders, we waren ze net voorbij of ze kwamen één voor één naar het pad. Het enge was dat er ook jonge schotse hooglanders liepen. Eén daarvan  was  nieuwsgierig en kwam naar ons toe. Maar zijn papa vond dat minder leuk en kwam er ook aan. Oké, nu zijn wij best wel bang voor zulke beesten en daardoor is alles enger, maar dit was voor ons echt wel een spannend moment. Zo snel als we konden, maar toch ‘rustig’, liepen we door en waren we blij dat we iets verderop een klaphekje zagen..

De route was al erg mooi, maar dat werd nog eens overtroffen toen we bij natuurgebied Het Quin aankwamen. Wat een prachtig natuurgebied! Niet veel later waren we alweer bij de auto. Wat een geweldige mooie wandeling was het!

Pieterpad Wanssum – Swolgen

We gaan al ‘vroeg’ op pad. Dit keer met de auto. We zetten de auto neer in Wanssum en hebben geluk; we kunnen de bus naar Swolgen (die maar 1x per uur rijdt) nog net halen. Dus snel de tassen uit de auto halen en snel naar de bushalte. Niet veel later komt de bus eraan. Heerlijk dat we nu naar de auto kunnen lopen en geen ‘stress’ hebben over de bus die maar 1x per uur rijdt.

We stappen in Swolgen uit en lopen richting Tienray. In Tienray blijkt dat de beschrijving niet geheel duidelijk is en juist daar is inmiddels ook de markering weg. Gelukkig wijst een toevallige voorbijganger me de weg en zegt dat op de brug voorheen een markering zat, maar dat ik na de brug rechtsaf moet. Misschien hadden ze dan beter in het boekje kunnen zetten :”Na de brug rechtaf”, in plaats van ‘aan het einde rechtsaf’, want de weg liep daar nog verder rechtdoor.

Even verder steken we een smalle brug over. In Meerlo is een blaffende hond (gelukkig achter een groot hek), die ons volgt. We hopen maar dat hij nergens door het hek kan..
We komen langs een kasteelhoeve, wat er erg leuk uit ziet. Opvallend is de bewegwijzering van ‘schoenen’

Verderop lopen we langs een smal beek. Bij de St. Goarkapel staan een paar ‘reeën’. Ze zijn niet echt, maar is wel een erg mooi gezicht, zo van een afstandje.
In de verte zien we Wanssum al liggen, het is nu alleen nog maar ‘rechtdoor’ lopen.

Mooi op tijd zijn we weer bij de auto. Wat scheelt het een hoop tijd, nu we een keer niet met het OV gaan. Heerlijk! We stappen de auto in en rijden weer richting huis…

Pieterpad Terblijt – Sint Pietersberg (recensie)

De ‘finale’ van het Pieterpad, maar wij hebben nog een paar etappes hiervoor te gaan. Omdat we tijdens onze vakantie dichtbij waren, besloten we om alvast het laatste stuk te lopen, omdat dit veel – heel veel – reistijd scheelt.

We begonnen in Terblijt. Al gauw liepen we over een heel modderig pad. Het boekje gaf al aan dat het hier erg modderig kon zijn en dat bleek ook wel… Onze schoenen bleven dus niet schoon, maar gelukkig hielden we wel droge voeten 🙂
Later liepen we langs prachtige mergelgroeven. Schitterend om dit te zien! In de verte zien we Maastricht al liggen. Het is duidelijk dat we met de laatste kilometers van het Pieterpad bezig zijn. Van het rustige ‘platteland’, komen we terecht in het drukke Maastricht. Toch is wandelen in de rust, meer aan ons besteed.
Hoe dichter we bij de St Pietersberg komen, hoe meer toeristen we zien, die ook die kant op gaan. Het is even klimmen, maar dan zijn we eindelijk bij de St Pietersberg. Er wacht ons een zeer aangename verrassing: een schaapsherder met een kudde schapen loopt bij het fort. We staan letterlijk tussen de schapen! Wat een finale! Tenminste, zo voelt het voor ons wel!

Terwijl we genieten van het ‘spektakel’, wachten we hier op mijn man en dochter. Samen gaan we namelijk het laatste stuk van het Pieterpad lopen: de rondwandeling op de St Pietersberg. Wat een geweldig mooi uitzicht en wat kunnen we door het mooie weer, ver kijken!

Tot slot komen we bij het eindpunt (of beginpunt) aan van het Pieterpad. Wat is dit eindpunt mooi geworden!!! Het uitzichtpunt (hangend boven de groeve) is echt een finale-eindpunt geworden! Hier krijg je echt het gevoel van “Yes! Ik heb 498km volbracht en helemaal van Noord naar Zuid gelopen”
Zo voelde het ook voor ons, alhoewel we nog een kleine 100km moeten lopen van het Pieterpad. Maar dit eindpunt dat is echt geweldig mooi! En misschien wel het mooiste gedeelte van heel het Pieterpad!

Pieterpad: Rondwandeling Heijen

Op de laatste dag voor de zomervakantie, waren de kinderen om 12u vrij en dus besloten we deze dag leuk te beginnen. Direct uit school reden we naar Heijen en parkeerden we bij Center Parcs. Daar haalden we eerst onze kaartjes op voor de Jungle Dome, waarna we met een rondwandeling van het Pieterpad begonnen. Van te voren had ik bekeken, hoe we zoveel mogelijk van het Pieterpad mee konden nemen, om vervolgens weer terug naar Center Parcs te lopen.

Het was warm en de kinderen konden niet wachten tot we bij de Jungle Dome waren. De wandeling leek voor hun dan ook lang te duren, maar toen we eenmaal aan de achterkant van het park stonden, viel de wandeling toch wel mee. Echter stuitten we hier op een probleem: we stonden dan wel voor een ingang van Center Parcs, maar er zat een hek met slot voor. Je kon er alleen in met een sleutel, en die hadden we natuurlijk niet. Dat betekende dat we zeker een half uur om zou moeten lopen, om bij de hoofdingang van Center Parcs te komen. En daar hadden we nou net geen zin in.
Maar dáár kwam onze oplossing: een vrouw op een fiets reed vanaf het park naar het hek. Vol verwachting keken we wat ze ging doen. En jawel hoor: ze pakte een sleutel en opende het hek! Yes! We hoefden ons niet te bedenken en vroegen als we naar binnen mochten, zodat we niet om hoefden te lopen. Ze was zo aardig om ons er door te laten. Dus bij deze: héél veel dank, want dit scheelde ons een half uur lopen!

Hier eindigde onze etappe dus voor vandaag en genoten we de rest van de dag van Jungle Dome!

Pieterpad Tolkamer – Millingen a/d Rijn (verslag)

Dit keer een kleine etappe van zo’n 6km, omdat onze dochter ook mee liep. Vanaf Arnhem CS moesten we een uur met de bus naar Tolkamer reizen. In Tolkamer aangekomen. Al snel liepen we over de dijk en langs de vluchthaven. Niet veel later moesten we via een overstapje naar de uiterwaard. Meestal vinden we zulke overstapjes leuk, maar dit keer vonden mijn dochter en ikzelf het wat minder leuk: we moesten namelijk over het prikkeldraad heen. Over een gedeelte van het prikkeldraad zat dan wel een soort koker, maar echt breed was deze bescherming niet…
Ik gedachten zag ik hoe mijn moeder vroeger altijd over hekjes klom en hoe we daar altijd om moesten lachen. Maar nu ging ik er geloof ik net zo over als mijn moeder destijds….tja, ook ik wordt oud…

Via de uiterwaard lopen we langs een paar grazende koeien. Na ruim 600m moeten we de dijk weer op, door over een hek te klimmen. We gaan over een bijzondere brug en niet veel later stuitten we op een strandje met een aantal speeltoestellen.
Hier kunnen we natuurlijk niet zomaar langs lopen. Dus besluiten we dat we de veerboot van 11u niet nemen, maar dat we de veerboot van 12u proberen te nemen.
De kids vermaakten zich volop; eerst even op de speeltoestellen, maar al gauw gingen ze naar het meer. De een ging schelpjes zoeken en de ander ging het water in; eerst voorzichtig met alleen de voeten, maar al gauw verder en verder. Het duurde niet lang of nummer één was nat. Niet veel later ging ook nummer twee het water in.
En dan ben ik blij dat ik (bijna) altijd reservekleding bij me heb. Ik hoefde me niet druk te maken over dat hun kleding nat zouden worden en de kids genoten volop van het water.
Na een tijd gespeeld te hebben in het meer, was het tijd om droge kleren aan te doen en in elk geval de voeten zo goed als mogelijk droog te maken, om blaren te voorkomen.

Na een kwartiertje lopen, kwamen we aan bij de veerboot. Vanwege het mooie weer, bleek dat de veerboot helemaal niet maar 1x per uur vaarde, maar dat hij continu heen en weer vaarde. Als we dat hadden geweten, dan hadden we nog wat langer van het water genoten. Maar ach, de kids hadden al een tijd van het water genoten en we hadden nog een lange terugreis voor de boeg.
Vooraf had ik gezien dat er in Millingen a/d Rijn een leuk speelplaatsje was, waar we zo goed als langskwamen. Het leek me leuk om hier nog even met de kinderen heen te gaan. Maar toen wist ik nog niet dat we een heel leuk meertje tegen zouden komen. Dus heb ik niks over dit speelplaatsje gezegd, en zijn we richting de bus gelopen.
Vlak bij de bus liepen we nog langs IJssalon Eigenwijs , waar we een heerlijk ijsje mét een bijzonder koekje (chocola met spikkels) om de rand aten. Een mooie afsluiter, alvorens we weer begonnen met de terugreis!

Pieterpad Millingen a/d Rijn – Leuth (recensie)

Dit keer een wandeling met het hele gezin. Nou ja, voor de helft van de route dan. Onze zoon en ik begonnen in Leuth en liepen richting Millingen a/d Rijn. Mijn man en onze dochter parkeerden de auto in Millingen a/d Rijn en liepen vervolgens onze kant op. En vanaf waar we elkaar tegen kwamen, liepen we gezamenlijk terug naar de auto.

Omdat we een walkie-talkie bij ons hadden, konden we over en weer met elkaar praten en dus was het van “Waar zijn jullie nu?”….”Wat zeg je?”…..”Mama is in Nederland en ik ben in Duitsland!” (want hoe leuk is het als je op de grens loopt, als de één in Nederland staat/loopt en de ander een halve meter verderop staat/loopt en in Duitsland is.)

Al gauw zagen onze zoon ik drie ooievaars in hun nest. Een buurtbewoner vertelde dat het drie jonkies waren. In onze ogen waren ze best groot, dus benieuwd hoe jong ze dan waren…
We liepen verder en kwamen langs De Plezenburg, een terpboerderij uit 1810. Het leek alsof het pand leeg stond en kwam een beetje spookachtig over. We liepen veelal op/langs de grens, iets wat de wandeling extra bijzonder maakt.
Bij camping Zeelandsche Hof lette ik even niet goed op en las ‘..de toegangsweg van de boerderij…’. We gingen de toegangsweg v/d boerderij/camping op en liepen door het gras naar achteren. Daar vermoedde ik dat we niet goed liepen, er waren geen markeringen meer. Dus maar weer terug en kijken waar we verkeerd waren gelopen.
Het bleek dat een betonpad naar links, ook al een toegangsweg naar de boerderij was en die moesten we dus hebben.

Niet veel later zagen we mijn man en dochter lopen, vanaf daar liepen we met z’n vieren naar Millingen a/d Rijn. In Millingen aangekomen, gingen we naar een speeltuin, waar het net een groot feest was, omdat de speeltuin 10 jaar bestond…

Speeltuin ‘Steense Gemeente’ – Millingen a/d Rijn (recensie)

Speeltuin ‘Steense Gemeente’ in Millingen a/d Rijn is een grote (en gratis) speeltuin, welke draait met vrijwilligers. Om de speeltuin heen, staat een hoog hek, zodat kinderen veilig in de speeltuin kunnen spelen. Ouders kunnen hierdoor desgewenst op het terras zitten, terwijl de kinderen heerlijk spelen.

Wij hadden op internet gezien dat deze leuke speelplaats, vlak langs het Pieterpad lag. En dus besloten we om na de wandeling, hier nog even langs te gaan. We vielen met onze neus in de boter, want het bleek dat er net een groot feest was, omdat de speeltuin 10 jaar bestaat.

De kinderen kregen bij binnenkomst een knipkaart, waarmee ze drinken, een zakje snoep, een klein cadeautje en een bellenblaas  konden ophalen. Wat een grote verrassing!

Maar eerst gingen ze volop klimmen en klauteren, de kabelbaan en op de springkussen. Er is genoeg te doen voor de allerkleinsten tot voor kinderen van ongeveer 12 jaar oud. Zelf vond ik de zandbak met water erg leuk. Een paar kinderen waren hier ook druk aan het werk om het water met zand proberen tegen te houden. Erg leuk om te zien!

Terwijl de kinderen aan het spelen waren, kregen alle bezoekers ook nog taart aangeboden. Daar zeggen wij geen nee tegen natuurlijk!
Na zo’n 1,5 uur gespeeld te hebben, besloten we weer terug naar huis te gaan.

Goed om te weten is dat bij de uitgang een ‘brievenbus’ staat, voor een vrijwillige bijdrage, zodat de speeltuin onderhouden kan worden.
Speeltuin ‘Steense Gemeente’
Steenstraat 5
Millingen a/d Rijn